zalm-bloemkool-gyokuro-lr

No waste Dinner vandaag. Ofwel: kliekjesdag. Van opdrachten of privé diners heb ik vaak een beetje van dit en een restje van dat in de koelkast. Ook deze keer ligt ie vol met ditjes en datjes. Elk afzonderlijk niet voldoende voor een maaltijd, maar het moet wel op, want weggooien is zonde. Vooral de vis. Gasten en vis blijven drie dagen fris, dus  deze zalm-gast moet er vandaag aan geloven; die gaat in de pan. Verder ligt er nog een half stronkje bloemkool, een handje spinazie en staat er een potje met theedressing die over is van de salade van gisteren.  Dus jammen maar! Een gezonde en lekkere hap, is de bedoeling. Met thee, natuurlijk. Ik hoorde onlangs van Richard Schukkink, oprichter van de International Tea and Coffee Academy, dat Japanners de blaadjes van gezette Gyokuro na het zetten opeten, aangemaakt met sojasaus en azijn. Daar was ik heel benieuwd naar, dus dat zou in ieder geval op en bij het bord komen.  En de Gyokuro thee zelf zou ongetwijfeld lekker weg drinken bij de vis. En dat klopte. Met de restjes uit de koelkast maakte ik dit gerecht:

Ik gebruikte  de spinazie als salade en schepte die om met de theedressing. De zalm en inktvis marineerde ik in sterk gezette Sencha. Sterk zetten wil zeggen: anderhalf à twee keer meer theeblad dan gebruikelijk, dus niet langer laten trekken! Daar wordt thee alleen maar bitter van.  Ik liet de thee 1,5 minuut trekken, deed er wat zest en sap van een citroen bij, een scheutje soyasaus, een paar scheuten neutrale olie en wat gemalen peper. Uurtje in de koelkast, afgedekt. Daarna uurtje er uit om niet al te koud in de pan te gaan. Ik stoomde de bloemkool, mengde die met wat van de marinade, bakte de zalm en daarna de inktvis nèt gaar, en schepte dit voorzichtig door elkaar, samen met de spinazie.  De natte theeblaadjes, aangemaakt met yuzu sojasaus, gember en rijstazijn, legde ik  bovenop de zalm. Het smaakte heerlijk en de theeblaadjes waren de kers op de taart; die houden we erin. Met dank aan Richard. En de Japanners, natuurlijk.