Kamairicha

Kamairicha.
Klinkt je Japans in de oren? Klopt. Kamairicha is een Japanse groene thee, maar met een ander geur- en smaakprofiel dan je daar doorgaans van gewend bent. Ook ziet hij er anders uit, kijk maar:

Kamairicha

Kamairicha

Hoe groene thee groen blijft

Meestal wordt groene thee in Japan gestoomd na de pluk. Dit om oxidatie te voorkomen en het blad op die manier groen te houden. De aroma’s en kleur die aan deze methode gepaard gaan zijn o.a.: zeewier, spinazie, zilt, rijst en vis. De droge thee is meestal naaldvormig en intens groen. De kleur van de gezette thee gaat van gelig-groen naar smaragdgroen, afhankelijk van welke thee je hebt gezet: Sencha, Gyokuro of Matcha.
Kamairicha wordt echter gewokt om oxidatie te voorkomen, zoals ook bij de meeste Chinese groene thee gebeurt. Dit zorgt voor een iets andere kleur, eerder geel dan groen en voor andere aroma’s: erwtjes, granen, noten, andijvie, kool, postelein, om er een paar te noemen.

kamairicha-in-zens

Kamairicha in kyusu van Zenslifestyle.com

Proefnotities

Kamairicha heeft een aantal van die groene groente aroma’s ook. Daarnaast ruikt hij bloemig, vol, en boterig.
Ik kocht deze thee bij Thés du Japon, een webshop in Japan die weliswaar een tamelijk lelijke website heeft, maar erg lekkere theeën verkoopt en uitgebreide informatie geeft over elke thee, dat maakt een hoop goed.

Zetmethode

Kamairicha kan hogere temperaturen hebben dan de eerder genoemde Japanse groene theeën.
Ik zette deze thee met heel zacht water van 80 C, 4 gram op 1 dl, en liet de eerste opschenk 1 minuut trekken.
Mijn proefnotities: tikje straf, grapefruit-bittertje, gepofte rijst, tulp, zoet, fris.
De tweede opschenk, 80 C 45 seconden, beviel me beter, ik vond hem zo veel beter in balans.

Ierse oester

Ierse oester

Tea and foodpairing

Deze tweede opschenk dronk ik bij Ierse oesters, die zoet, romig, mild, lichtzoet en sterk umami smaken. De thee smaakte zoeter door de oester, versterkte op zijn beurt de smaak van de oester en voegde bovendien een heldere, groene thee smaak toe aan de oester, een extra laagje dus. Ook kreeg de oester een vleugje fris-bitter mee van de thee, als grapefruit. De nasmaak was fruitig en zilt tegelijk, bleef lang hangen, met een droog mondgevoel. Verrukkelijke combi.
Ik probeerde de thee ook bij spinazie, wat een flinke botsing in de mond opleverde. Het posteleinaroma van de thee versterkte de ijzersmaak van de spinazie; alsof ik aan een klimrek likte. Geen succes.
Met gekookte Opperdoezer Ronde aardappelen en gesmolten boter smaakte de Kamairicha daarentegen weer geweldig. De algehele sensatie was die van vol, zoet en smeuïg, met een frisse nasmaak.
Ook erg lekker trouwens bij geblakerde spitskool, naar een recept van Yvette van Boven. 

Conclusie

Een aangename en bijzondere thee, weer eens heel iets anders dan de bekendere Japanse theeën. Ik hou hem erin.